Brzostowski Michał hr., h. Strzemię z odm. (1782–1852), ppułkownik w. p. Syn Aleksandra, ostatniego kasztelana mazowieckiego, i Marii z Wodzińskich, podstolanki liwskiej. Kształcił się w warszawskim korpusie kadetów pod opieką wuja, gen. Ignacego Wodzińskiego, komendanta tego korpusu. Wraz z kolegami brał udział w walkach kwietniowych 1794 w Warszawie oraz podczas oblężenia stolicy przez Prusaków. Po upadku kraju B. dalsze wykształcenie odebrał we Lwowie, poczem w towarzystwie stryja, Michała B-go, starosty puńskiego, udał się na wojaż zagraniczny. W r. 1804 przybył do Warszawy i dzięki swym wykwintnym manierom i ogładzie zasłynął w owoczesnym towarzystwie warszawskim, któremu przewodził ks. Józef w pałacu pod Blachą i w Jabłonnie. B. stał się niebawem ulubieńcem salonów; za przykładem swego protektora, ks. Józefa, pędził życie beztroskie, pełne romantycznych przygód, pojedynków i hulanek. Zrujnowany materialnie, postanowił wstąpić do wojska rosyjskiego. Udawszy się jesienią 1805 r. do Puław, podobno z poufną misją od ks. Józefa, który za pośrednictwem B-go miał zgłosić swój akces do projektowanej przez A. Czartoryskiego akcji przeciwpruskiej, został przedstawiony Aleksandrowi I. Car przyjął B-go do pułku dragonów moskiewskich jako adiutanta gen. Michelsona; drugim adiutantem tegoż generała był Paskiewicz, późniejszy namiestnik Król. Polskiego, z którym odtąd B. pozostawał do końca życia w bliskich stosunkach koleżeńskich. Nie zdążywszy, wobec nagłej klęski rosyjskiej pod Austerlitz, wziąć udziału w kampanii 1805, przeszedł z armią Michelsona do Rosji. W 1806–7 odbył wojnę turecką, za świetne odznaczenie pod Giurgevo i Sylistrią otrzymał złotą szablę oraz ordery św. Włodzimierza i św. Jerzego; w r. 1808 wyszedł ze służby. W r. 1809 poślubił Konstancję Krasicką (ur. 1788, zm. 1873), bratanicę biskupa-poety a córkę Ignacego i Magdaleny z Bielskich, kasztelanki halickiej. Zaraz po ślubie wyjechał do Włoch, gdzie poznał gen. Petion, ówczesnego komendanta wojsk francuskich w Rzymie, oraz króla Obojga Sycylii, Murata; z ich też zapewne namowy po powrocie do kraju wstąpił do armii Ks. Warszawskiego. Jako szef szwadronu i adiutant ks. Józefa, brał udział w wojnie 1809; ozdobiony 1810 złotym krzyżem wojskowym, wyszedł z wojska i osiadł w majątku żony, Babulińcach. W r. 1812 ponownie przywdział mundur i w stopniu podpułkownika adiutantował ks. Józefowi, który B-go stale wyróżniał i do poufnych używał misji; walczył dzielnie pod Witebskiem, Czarykowem, Woronowem, Smoleńskiem; w roku 1812 otrzymał legię honorową. W listopadzie ze Smoleńska wysłany do Warszawy, wieściami o stanie armii wywołał tu panikę i nastroje kapitulacyjne. W związku może z tym w marcu 1813 wyszedł do dymisji. W r. 1820 objął po śmierci ojca klucz białozorecki na Wołyniu. Rok 1831 przyprawił go o znaczne straty materialne. W r. 1851 legitymował się z tytułu hrabiowskiego, który ojciec B-go otrzymał w r. 1798 patentem króla Fryderyka Wilhelma III. Zmarł 4 VIII 1852 w Białozórce. Pozostawił córki: Malwinę za Marcinem ks. Sapiehą, i Marię Anielę, od 1836 za Edmundem hr. Krasickim.
Karwicki D. J., Szkice obyczaj. i hist., W. 1882, 22 sq.; Złota Księga, II, III; Mochnacki, Powst. nar. pol., P. 1863, I 114; Akta Ks. Warsz., nr 268; Archiwum Gł. Akt Dawn. w W-wie; Gembarzewski, Wojsko pol. Ks. Warsz., W. 1912, 31; Askenazy, Na rozdrożu, »Bibl. Warsz.« 1911, I 215–6; Kossakowski, Monogr. hist.-geneal., W. 1876, I 22; »Kurier Warsz.«. 1852, nr 230; »Czas« 1852, nr 201.
Henryk Mościcki